آکاایران: اواخر سال ۲۰۰۶ خانم لاک وود، معلم انگلیسی دبیرستان خاویر(Xavier High School) نیویورک، از دانش آموزانش می خواهد تا به عنوان تکلیف مدرسه با نوشتن نامه ای به نویسنده ی موردعلاقه شان، شخص را متقاعد کنند که از مدرسه شان بازدید کند. نتیجه این می شود که پنج نفر از شاگردان خانم لاک وود نامه را به کرت وُنه گات نویسنده ی رمان های سلا خ خانه ی شماره ی پنج، افسونگران تایتان و .. می نویسند. مشخصا و از بد روزگار ونه گات(که اتفاقا پنج ماه پس از این اتفاق می میرد،) برای بازدید از مدرسه راهی نمی شود. هر چند برخلاف باقی گیرنده ها(نویسنده های مورد علاقه ی دیگر که به نظر کمی انگلیسی و بایرونی می رسند) دست کم جوابیه ای برای دانش آموزان می فرستد.

(همینجا مراتب تشکرمان از مایکل لیوینی، مدیر دبیرستان خاویر، بابت تلاش برای چاپ این نامه و همچنین از املاک ونه گات برای درج نامه در کتاب نامه های بااهمیت بیشتر (More Letters of Notes) را اعلام می کنیم. این کتاب را می توانید در قفسه ی تمام کتابفروشی های معتبر و به روز پیدا کنید.+)

متن نامه – پنجم نوامبر ۲۰۰۶

دبیرستان خاویر، خانم لاک وود، و آقایان، پرین(Perin)، مک فیلی(McFeely)، باتن(Batten)، ماورِر(Maurer) و کانجیوستا(Congiusta)ی عزیز –

بابت نامه های دوستانه تان از شما ممنونم. حقا که خوب بلدید چطور حال یک پیرمرد پیزوری (هشتاد و چهار ساله!) را در روزهای خانه نشینی و به غروب فکر کردنش، خوب کنید. از آنجایی که ریخت فعلی ام ایگواناها را هم رو سفید می کند، این روزها دیگر در انظار عموم ول نمی چرخم.

چه آن چه می خواهم به شما بگویم هم چندان طولانی نیست و توی چند خط جمع و جور می شود. مختصر و مفید: به هر هنری که دلتان می خواهد سیخونکی بزنید. تمرینش کنید اگر حوصله تان می کشد: موسیقی، آواز، رقص، بازیگری، طراحی، نقاشی، مجسمه سازی، شعر و اگر به مذاق تان خوش می آید نوشتن؛ خواه داستان، خواه مقاله و یا هر چیز دیگری که اسمش نوشتن است. فارغ از خوب یا بدش، فارغ از دغدغه ی پول یا شهرت؛ برای تجربه ی «تعالی» اگر بشود اسمش را چنین گذاشت. برای این که ببینید درون تان چه خبر است، برای این که روح تان را خوب بپرورانید.

جداً عرض می کنم! همین حالا یک هنری را شروع کنید و آن را تا آخر عمرتان ادامه دهید. یک نقاشی از خانم لاک ‍وود بکشید. بامزه یا خیلی موقر خیلی فرقی نمی کند. مسیر مدرسه تا خانه را برقصید؛ توی حمام بزنید زیر آواز؛ توی پوره ی سیب زمینی تان دوتا چشم و یک بینی و یک دهان بِکَنید؛ ادای کُنت دراکولا را دربیاورید یا هر چیز شبیه این که هم کار هنری محسوب می شود و هم در مسیر آزار پدر و مادرتان گامی به جلو است. این مشق شب تان است. امیدوارم اگر انجامش ندادید، خانم لاک وود کارتان را با یک صفر بزرگ یک سره کند.

یک شعر شش خطی بنویسید؛ راجع به هر چیزی می تواند باشد، ولی بگذارید قافیه داشته باشد. تنیس بازی کردن هم فاقد تور منصفانه نیست. هرچه در چنته دارید، رو کنید. ولی به کسی نگویید دارید چه کار می کنید. شعرتان را به کسی نشان ندهید و آن را برای کسی نخوانید، نه برای دوست دخترتان نه برای خانم لاک وود و مشخصا نه برای پدر و مادرتان. قبول؟

شعرتان که تمام شد، ریزریزش کنید و تکه ها را توی یک سری سطل های زباله ای که تا دورترین فاصله را از هم دارند، بریزید. خودتان به این نتیجه خواهید رسید که تا همان جایش هم شعرتان کار کرده و پاداش تان را گرفته اید. شما «تعالی» را تجربه کرده اید، یاد گرفتید درون تان چه خبر است و خب طبیعتا روحتان را هم پرورانده اید.

خدا خیرتان بدهد!

کرت ونه گات

+

.

منبع : 3feed.ir