آکاایران: استاد سید محمد حسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار فرزند حاج میر آقا خشکنابی که خود از اهل ادب بود در تبریز چشم به جهان گشود. تولدشهریار متقارن انقلاب مشروطیت بود و بین سالهای (1283-1285) در روستای خشکناب نزدیک بخش قره چمن متولّد گردید. کریم  الطبع و با ایمان بود وی در سال 1313 در قم بدرود حیات گفت. محمد حسین تحصیل را در مکتب خانه قریه زادگاهش با گلستان سعدی، نصاب قرآن و حافظ آغاز کرد و نخستین مربی او مادرش و سپس مرحوم امیر خیزی بود.

شهریار تحصیلات ابتدایی را در مدرسه دار الفنون تهران به پایان رساند. در سال 1303 شمسی وارد مدرسه طب شد تا آخرین سال پزشکی را با هر مشقّتی که داشت سپری کرد و در بیمارستان دوره انترنتی را می گذراند که به سبب پیشامد های عاطفی و عشقی از ادامه تحصیل منصرف شد و کمی قبل از اخذ مدرک دکتری، پزشکی را رها کرد و به خدمات دولتی پرداخت. به قول خود شهریار این شکست، و ناکامی عشق، موهبت الهی بود که از عشق مجازی به عشق حقیقی و معنوی می رسید.

در اوایل جوانی و آغاز شاعری، بهجت و پس از سال 1300 که به تهران رفت (شیوا) تخلص می کرد ولی به انگیزه ارادت قلبی و ایمانی که از همان کودکی به خواجه شیراز داشت، برای یافتن تخلص بهتری وضو گرفت نیت کرد و دوباره از دیوان حافظ تفعل زد که هر دوبار کلمه شهریار آمد 

شعر«تجلیل» با دست خط خود استاد منتشر شد

شعر«تجلیل» یکی از زیباترین اشعار محمدحسین بهجت تبریزی مشهور به شهریار است که برای نخستین بار با دستخط این شاعر در آستانه روز شعر و ادب فارسی منتشر می‌شود.در ادامه این مقاله میتوانید شعر زیبای تجلیل را با دست خط خود شهریار مطالعه کنید و از این شعر هنری لذت ببرید.

 

شعر دستخط شهریار


متن شعر تجلیل از استاد شهریار


از ما چه جای جلوه که تجلیل می‌کنند
تا با کدام تجزیه تحلیل می‌کنند
نقصی مگر مجادله‌های گذشته داشت
کاکنونش از مجامله تکمیل می‌کنند
یک روز پیل مورچه کردند زیر پای
امروز نیز مورچه را پیل می‌کنند
(هابیل) را چکار که چشم ندامتی
مامور دیده بانی (قابیل) می‌کنند
اصحاب فیل دیده و سجیل در طبس
پروای طور و طیر ابابیل می‌کنند
با آدم ابولبشر انگار در سجود
عز ملک عزای عزائیل می‌کنند
نقشینه شاعران که به تذهیب زرنگار
کلک هنر به شاخ گل اکلیل می‌کنند
تصویر بیکرانه مگر می‌توان کشید
تمثال بی‌مثال به تمثیل می‌کنند
سودای او به صبر دهد سود جاودان
سوداگران عاجله تعجیل می‌کنند
تنزیل آسمانی قرآن برات ماست
قومی برات مظلمه تنزیل می‌کنند
گر درس دین به مکتب دنیای ما نبود
وای محصلین که چه تحصیل می‌کنند
تبدیل اگر به عدل کنی بی‌عدالتی
خود بی‌ تعادلی است که تعدیل می‌کنند
از کهنه‌ام تحول هشتاد سالگی است
تا سال نو چه تحفه که تحویل می‌کنند
بفکن کلنگ قهر و بیا آشتی کنیم
اصلاح بال باغچه با بیل می‌کنند
نوروز ما جهانی و جمهور رهروان
از رهبری جلیل که تجلیل می‌کنند
بگذار حجره، گاه بیا جلسه، شهریار
آدینه درس و مدرسه تعطیل می‌کنند
استاد زنده یاد محمدحسین شهریار که عمر پربار خود را صرف فرهنگ این دیار کرد در دوران حیاتش هیچ کس حق وی را برای تجلیل به درستی ادا نکرد و در اواخر عمرش به جای تجلیل واقعی جلسه ای گذاشته شدو در همان جلسه نیز باز حق استاد ادا نشد اما او این شعر را سرود و خواند.